تبليغاتX
پرنیان
یادداشتهای دلتنگی
 قاب عکس

 

 در خلوت و سکوت تنهائی هایم

عابرکوچه های خیالت گشته ام

در کوچه پس کوچه های رویای بودنت

تورا می نگرم ودل بیقرارم را صیقل می دهم.

 

بال می گشایم وبه عمق چشمانت سفر می کنم،

به آبی های احساست،به وسعت بی پایان دریای نگاهت...

 تو هستی،حضورت را احساس می کنم،

بوی تنت به مشامم می رسد،هرم نفسهایت

 چون دم مسیحا جانی دوباره به من می بخشد...

 دستانم رابه روی چشمانت می رقصانم،

مژه برهم نمی زنی،انگار محو تماشایم شده ای!

 ومن از این نگاه عاشقانه،سرمستم...

 

می خواهم باتو سخن بگویم،می خواهم ازخود بگویم،

از دلتنگی هایم...از بیقراری هایم...

 افسوس،نمی توانم...

 حضورت آرامشم رابرهم زده،

آنقدرهیجان زده ام که سخن گفتن را از یاد برده ام...

 قرار بود وقتی آمدی،از دلتنگی ها،ازبیقراری هایم بگویم!اما،

حالا که هستی بیقراری ها به قرار دل عاشقم مبدل گشته،

دیگر غمی نیست برای ابراز شدن...

 

با تو سخن می گویم،توئی که حضورت بهانه ایست برای زندگی..

 می خواهم تنها سوال دلتنگی هایم را بپرسم:

 می خواهم بدانم چه وقت می آئی؟

که با حضورت جانی دوباره بر روح خسته ام بخشی؟!

 کی بر من طلوع خواهی کرد؟!!...

 

 ...پاسخت،سکوت است!سکوت وسکوت وسکوت...

 ومن چون کودکی،از این سکوت می هراسم!!

 ...

 روبرویت نشسته ام،تنهای تنها با تو،با قاب عکسی که تصویر آسمانی ات

 در آن خودنمائی می کند...

 عکست را به سینه می فشارم،اشکهایم را نثار تصویرت می کنم.

 چشمانم را به روی حقیقت تلخ نبودنت می بندم،

به امید دیدن، رویای سبزبودنت...

|+| نگارنده پرنیان در سه شنبه 21 شهریور1385  |
 عاشقتر از عشق:

 

It is impossible to capture in words

نمی توان درواژه ها گنجاند

The feeling I have for you

احساس من را به تو

They are the strongest feeling that I

احساس من به تونیرومندترین احساسی است

Have ever had about

که تاکنون داشته ام

Yet when I try to tell you them

با این حال هنگامی که می خواهم آنرا به تو بگویم

Or try write them to you

یا حتی آنرا برایت بنویسم

The words do not even begin to touch

واژهای را نمی یابم که حتی بتواند

The depths of my feelings

احساسی نزدیک به ژرفای احساس مرا بیان کند

And though I cannot explain the essence of

و گرچه من نمی توانم جوهر چنین

These phenomenal feelings

احساس شگفت انگیزی را بیان کنم

I can tell you what I feel like when I am with you

می توانم بگویم در کنار تو چه احساسی دارم

When I am whit you it is as if

آنگاه که در کنار توهستم

I were a bird flying freely in the clear blue sky

گوئی پرنده ای هستم که آزاد در آسمان صاف و آبی رنگبال می گشاید

When I am with you it is as if

آنگاه که در کنار تو هستم

I were a flower opening up my petals of life

گوئی گلی هستم که شاداب گلبرگهایش را می گشاید

When I am whit you it is as if

آنگاه که در کنار تو هستم

I were the waves of the ocean crashing strongly

گوئی موجی هستم در اقیانوس که توفنده

Against the shore

بر ساحل می کوبد

When I am with you it is as if

آنگاه که درکنارتوهستم

I were the rainbow after the storm

گوئی رنگین کمانی هستم درپس طوفان

Proudly showing my colours

که سربلند،رنگهایم را نمایان می سازم

Whwn I am with you it is as if

آنگاه که درکنارتوهستم

Everything that is beautiful surrounds us

گوئی غرق درزیبائی ها گشته ام

this is Just a very small part

واین تنها بخش کوچکی است

of how wonderful feel

ازاحساسی شگفت

When I am with you

انگیزکه درکنارتودارم

Maybe the word "love" was invented to explain

شاید واژه ی عشق را از آنرو ساخته اند

The deep, all encompassing feeling that

تا ژرفا و شکوه احساس

I have For you

من به تورابیان کند

But some how it is not strong enough

اما،انگارکه این توان راندارد

But since it is the best word that there is

ولی بدان خاطر که عشق کماکان بهترین واژه هاست

Let me tell you a thousand times

بگذار هزاربار بگویم

I love you more than "LOVE"!!...

بیش از عشق عاشق تو هستم!!

 

 

Susan Polis"                                          "

 

 

|+| نگارنده پرنیان در سه شنبه 14 شهریور1385  |
 بی تو

...تو نیستی که ببینی   چگونه یاد تو در لحظه لحظه های زندگی ام جاریست

   تو نیستی که ببینی   چگونه عطر تو در دل نسیم پیچیده است.

   تو نیستی که ببینی   چگونه شوق تو در روح زندگی جاریست

   ***

      هنوز پنجره باز است           

           و من کنار غروب غریب      

                          یاد تو را نظاره می کنم

      

        لحظه های باتو بودن را       لحظه های بی تو ماندن را

                    نمی دانی چه سخت است

        نگاه پرسشگر گنجشکان        صدای بی صدای ماهیان

             که در نبودن تو     مرا ملامت می کنند    

                                         به یمن نام تو اما،قیام می کنند

 

 

    بی تو     چراغ و آئینه و دیوار،هر سه غمگینند

    بی تو       پائیز هم حتی جواب سلامم را نمی گوید

   بی تو    تمام جای جای خانه را     بوی غریب پائیز پرکرده است

   بی تو    تمام لحظه لحظه های زندگیم را   عطروغبار خزان گرفته است

 

         شبها به آسمان که چشم می دوزم         

     عکس تو را     نه در آسمان       نه در نور ماه

   که بر تکه پاره های ابرهای سرگردان دلم می بینم!!

        آه....گوئی دل ابرها هم بی تو گرفته است

 

 

   غروبهای غریب            دلم بجز تمنای رسیدن تو دیگر چه می خواهد؟!

   شبهای پرزفریب            دلم بجز آرزوی دیدن تو دیگر چه می خواهد؟!

   غروبهای همیشه قریب     رواق های نیاز من به سوی آسمان نگاه تو بسته است

        زمین سکوت کرده       پرنده بیمار است        ستاره بی نور است

 

       و من در خواب چشمانم        امید رسیدن تو   

     امید پیچیدن عطر تو    درترنم هوای مه گرفته ی پائیزرا می بینم

        

           و تنها نیاز چشمانم          غروب هرچه پائیز

               غروب هرچه دردوهجران است

          و چشم دلم تنها به امید           طلوع بهاران

            طلوع روزهای وصل و عرفان است...

 

 

|+| نگارنده پرنیان در شنبه 4 شهریور1385  |
 دچار

 

 ماهی کوچولو دلش گرفته بود.

 توی بلور تنگ و دلگیرش غم بی کسی به سراغش اومده بود.

 ماهی دلش شکسته بود!

 نم نم اشکاش،گونه های خیسشو خیستر کرده بود!

 پسرک فکر می کرد ماهی از تنهائی غصه داره،

 برایش یک جفت زیبا خرید،اما ماهی کوچولو جفت نمی خواست!...

 پسرک فکر کرد شاید از تنگی خونش دلگیره،

 تنگ بلور بزرگتری برایش خرید،اما ماهی کوچولوبازم دلتنگیش خوب نشد!...

 ماهی کوچولو نفس کشیدنم واسش مشکل شده بود.

 ماهی کوچولو،جفت نمی خواست،تنگ بلور نمی خواست...

 اون عشقشو می خواست.

 آخه ماهی عاشق شده بود.

 ماهی...دچاردریا شده بود.

   "وچه تنهاست اگرکه ماهی کوچک دچار آبی دریای بیکران باشد!!"

 پسرک اومد...

 ماهی کوچولو را توی تنگش ندید.

 چشمش افتاد به تن بی جان ماهی که روی دفتر نقاشیش افتاده بود!

 ماهی کوچولو به خیال رسیدن به معشوقش

 سوی دریای توی دفتر پسرک پرواز کرده بود!!..

 ماهی کوچولو دیگه نبود...

 اما،

  خاطره ی عشق جاودانه اش تا ابد روی دفتر پسرک باقی موند...

|+| نگارنده پرنیان در چهارشنبه 25 مرداد1385  |
 کاش می شد

 

کاش می توانستم،گاهی،تنها گاهی!سهم کوچکی از رویای تو باشم

کاش می توانستم  در ژرفای اقیانوس قلبت،قطره ای باشم،قطره ای

   کوچک که گرچه توحضورش را در میان آنهمه حضور آبی احساس

   نمی کردی!اما برای من همین هم غنیمت بود...

کاش می توانستم چون شبنمی بر گلبرگ چشمان تو جولان دهم و

   آنجا را قصر پادشاهی خود سازم

کاش می توانستم با نگاه مهربانت پرواز کنم تا دورها،تا بینهایتهای

   احساس عاشقانه ام

کاش می توانستم شامه ام را پراز عطر حضور تو سازم وبا آن

   عطر رویائی سرمست و بیتاب شوم

کاش می توانستم شانه هایم رامرهمی برای اندوهت سازم

کاش می توانستم عاشقانه به سویت پربکشم وقربت نگاهت را

    طوطیای چشمان عاشقم سازم

کاش هیچگاه نگاهت را از من نمی گرفتی...

کاش هیچگاه نگاهم را از یاد نمی بردی

کاش می دانستی،غروبها بیش از همیشه به تو عاشقم!...

   غروب مرا به یاد غربت چشمان تو می اندازد

کاش غروبها هیچگاه به پایان نمی رسیدند... 

                                                 غروب و غربت یعنی تو

کاش می شد آخرین دقایق زندگی ام رابا نگریستن به چشمان نجیب

   تو سر کنم و با آن نگاه خدائی پروازی عاشقانه را آغاز کنم

کاش می شد در جذبه ی چشمان تو بمیرم

کاش می شد تا ابد درمحراب چشمان تو بمانم...

                                             کاش می شد...باشی...تا همیشه...

                                                 

                                  I want to say I Love You,

I want to say I care,

I want to hug you tightly,

And know that you are there.

 

I want to make you happy,

I want you by my side,

I want your heart upon my sleeve,

And wear it full of pride.

 

I want to kiss you madly,

I want you for my own,

I want to give to you my all,

And never be alone.

 

I want to say I treasure you,

I want for you to know,

I want to say my darling,

I miss and need you so

 ***

 

|+| نگارنده پرنیان در چهارشنبه 18 مرداد1385  |
 تو آمدی!!

 تو از کدام حادثه آمدی      که با آمدنت سیاهی ها را سپید کردی

   تو از کدام حادثه آمدی      که با آمدنت قلب یخ زده ام را به آتش کشیدی

      تو از کدام حادثه آمدی      که با حضورت نگاه بی فروغم جانی تازه گرفت

...

         تو آمدی      نگاهم کردی      دلم لرزید     

                 انگار چیزی از وجودم جدا شد

                 انگار    دنیا برایم رنگ دیگری گرفت

         تو آمدی      نگاهم کردی      نگاهت را پاسخ گفتم

                    صدایم کردی     مشتاقانه به سویت برگشتم

        خواستی قسمتی از ذهنم را به تو اختصاص دهم  

                     ذهنم را از هرچه غیر تو بود خالی کردم!...    

             خواستی کمی دوستت بدارم    دیوانه وار عاشقت گشتم..

                     خواستی نگاهمان تا ابد برای هم باشد  

                        خواسته ات را خواسته ام ساختم...

  تو پلک زدی          من حتی پلک زدن را هم بر خود ممنوع کردم!

     تو نگاهت اینسو و آنسورفت ومن،برای همیشه نگاهم بر تو ثابت ماند

         تو بر من چشم بستی و من،چشمانم را بر هرچه غیر تو بود بستم!!...

...

     تو آمدی اما!      قصد ماندن نداشتی

        تو کبوتر شکسته بالی بودی که.. 

                تنها برای ترمیم بال شکسته ات به سراغ من آمدی!!

       و همینکه جانی برای دوباره پریدن یافتی    

                                        پر کشیدی و پریدی...

 می خواستم هم پروازت شوم  اما تو به من پریدن را یاد نداده بودی!

...

 تو رفتی        ومن در حسرت پریدن ماندم...

    تو رفتی.،تا به آرزوهایت برسی.،

                                          ومن... ماندم!!

                                                 با خیال روزی بازگشتنت...

 

روزها گذشت        تو نیامدی اما من       پرواز را فهمیدم

 امروز        می خواهم پرواز کنم        نه به سوی توورویای تو!!

      می خواهم    به سوی آرزوهای خود پر بکشم

             بدون آنکه حتی ذره ای از یاد تو را با خود حمل کنم..

...

       من..

         تنها پرواز خواهم کرد   

                                 تنها...

                                      تا اوج عمیق ترین ارتفاعات!!...

 

|+| نگارنده پرنیان در جمعه 13 مرداد1385  |
 خواب شیرین

شب است وظلمت و تنهائی و دلی که بیقرار توست...

***

چشمهایم را می بندم ........و خواب تورا می بینم   

                                                          "مگر به خوابها ببینمت"

چشمهایم را می بندم ....... وتورا می بینم که باز آمده ای...

چشمهایم را می بندم ....... وتورا می بینم چون همیشه زیبا وباشکوه

چشمهایم را می بندم ....... وتورا می بینم که به رویم آغوش می گشائی و

                                        آغوشم را می طلبی

چشمهایم را می بندم ....... و تورا می بینم با آن خنده های رویائی

چشمهایم را می بندم ....... و صدایت را می شنوم که آواز ماندن سرداده ای

چشمهایم را می بندم ....... و خود را می بینم با چشمانی گریان و قلبی لرزان از

                                     عشق ...

                                  زبانم قدرت تکلم ندارد و ناچار با نگاهم

                                        بازآمدنت را خوش آمد می گویم

چشمهایم را می بندم ........ وخود را هم پرواز با تو تا عمق بیکرانه ها می بینم

چشمهایم را می بندم .......  و خود را می بینم ،لبریز از عشق

                                     لبریز اززندگی... لبریز از تو

چشمهایم را می بندم ......   وخود را می بینم      خوشبختترین دختر زمین!!...

چشمهایم را باز می کنم ......افسوس جز تاریکی و سکوت وتنهائی

                                             چیزدیگری نمی بینم...

چشمهایم را می بندم...

|+| نگارنده پرنیان در جمعه 30 تیر1385  |
 به مادرم...

مادر   عشق              

مادر    گذشت         

مادر    یک دنیا ایثار

مادر    معلم عشق و ادب و مهربانی         

 

مادر    هم پرواز با غصه های شبانه ام         

مادر    شریک دردهای زنده گی ام

 

مادر    سنفونی ناتمام رنج و درد و تنهائی

مادر    یک دنیا صبر و بردباری   

مادر   مظهر مقاومت ...    

مادر   چون خدا تنها!!...

 

مادر   پرپروازش شکسته ...     

 

مادر      سکوت          آرامش           مهربانی        

مادر     خسته          تنها           غمگین

 

مادر   همیشه جاوید است        همیشه  همیشه   همیشه...

 

مادرم        بهشت نه زیر گامهای تو٬که برای توست!

اصلا خدا بهشت را برای تو ساخته و به یمن وجودت متبرک کرده است        

     تو بهشت دو دنیائی!...

|+| نگارنده پرنیان در شنبه 24 تیر1385  |
 ستاره ی عاشق

در تاریکی وسکوت شب،چشم به آسمانی می دوزم که از پنجره ی اتاقم به

 تنهائی ام سرک کشیده واشکهایم را با ستاره ها قسمت میکنم.می گذارم

 ناله های بی صدایم به گوش آنها برسد.

احساس می کنم کسی در سکوت به پنجره می کوبد،خیال می کنم توئی که

 آمده ای،اما تو نیستی...ستاره ایست که می خواهد پا به خلوتم بگذارد،او

 کم نورترین ستاره ی آسمان پرستاره و تداعی گرروزگار من است.

می آید وکنارم می نشیندومن برایش از تو می گویم،ازنجابت چشمهایت،

از برق نگاهت،از زیبائی کلامت و...از قلب پراحساست...

ستاره پرواز می کند.باز می گردد به خانه اش،به آسمان پرستاره.

حالا دیگر ستاره ی کم نوری که متعلق به تنهائیه من بود پرنورترین

 ستاره ی آسمان است!!...

شاد باش،یکی به جمع عاشقانت اضافه شد...

یک هیچ به نفع تو...

 

|+| نگارنده پرنیان در جمعه 16 تیر1385  |
 یاد تو

می خواهم دقایقم را برایت تشریح کنم،می خواهم از بیقراری های روزانه و

دلتنگی های شبانه ام بگویم با آنکه با خود عهد بسته ام که هیچ گاه با حرفهای

 تلخ نرنجانمت!اما می خواهم بگویم،می خواهم برایت حرف بزنم،می خواهم

تنهائی ام را فریاد بکشم،می خواهم از تو بگویم،توئی که دلسنگ شدی...توئی

 که دلتنگ شدی...توئی که کمرنگ شدی!...توئی که...

نه...بهتر است ازخودم بگویم،ازغروب دلگیری که روزوشبم را در بر گرفته

وانگار نمی خواهد جای خود را به طلوع بدهد،ازتنهائیه نفرت انگیزی که در

نبودن تو گستاخانه به حریمم تجاوزکرده..

وقتی آمد چشم در چشمم دوخت وبا وقاحت هرچه تمام گفت که می خواهد

هیچوقت تنهایم نگذارد!...خواستم ازدستش بگریزم افسوس خیلی زود به چنگش

 افتادم!فریاد زدم،صدایم را در گلو خفه کرد...می خواستم با نگاهم فریاد بزنم،

چشمانم را هم یتیم دیدارت کرد!...

می دانی آخرین ترفندش چیست؟!می خواهد تنها دلخوشی ام را هم از من بگیرد،

می خواهد حتی یادت را هم از ذهن تشنه ام پاک کند!!چه مجازات سنگینی برای

 گناهی که نمی دانم چیست!!...

ذهن خالی از یاد تو!ذهن بی تو،مردنش بهتر است...ومن بی یاد تو...

نه،قرارنبود با حرفهای تلخ خیالت را مکدر سازم...

|+| نگارنده پرنیان در چهارشنبه 7 تیر1385  |
 تابستان مبارک...رسیدنش

اپیزود اول

می تونیم در کنار هم زندگی کنیم       بدون اینکه بهم آسیبی برسونیم

می تونیم به همدیگه کمک کنیم        بدون اینکه انتظار پاداشی داشته باشیم

می تونیم به خواسته هامون برسیم        بدون اینکه خواسته های دیگرانو زیرپا بگذاریم

می تونیم شاد باشیم        بدون اینکه شادیمون دیگرانو غمگین کنه

می تونیم همیشه پشتیبان هم باشیم       حتی وقتی که در کنار هم نیستیم

می تونیم بهم عشق بورزیم       بدون اینکه تو عشق ورزیدنهامون درروئی وخیانت جای گرفته باشه

می تونیم خوشبخت باشیم      بدون اینکه به خوشبختی دیگران لطمه ای وارد کنیم

می تونیم همدیگه را دوست داشته باشیم

پس ما می تونیم انسان باشیم

اپیزود دوم

وقتی هیچ احساسی بهش نداری....بدون داره به تو فکرمی کنه

وقتی بهش فکر می کنی.....بدون اون دوستت داره

وقتی می بینی که دوستش داری.....بدون اون عاشقته

وقتی عاشقش هستی..... بدون که اون داره به یکی دیگه فکر می کنه!

و این چرخه بازم می چرخه...

اپیزود سوم

آخرین روز بهارهم گذشت،بهاری که انگار همین چند دقیقه ی پیش برای رسیدنش

لحظه شماری می کردیم واون مثل برق و باد اومد،حالا هم داره می ره،درست مثل

باقی بهارهائی که تا حالا پشت سر گذاشتیم ودرست مثل بهار زندگیمون که خیلی

زود می گذره و جای خودشو به پائیز می ده!...اما این مهم نیست که توی چه فصلی

اززندگیمون هستیم،مهم دلمونه که باید همیشه بهاری نگهش داریم واجازه ندیم که

 هیچ پائیزی به اون نفوذ کنه،می تونیم تو پائیزی ترین فصل زندگی دل بهاری داشته باشیم،همونطور که می تونیم توی سبزترین بهارها هم زردی پائیزو داشته باشیم!

فقط کافیه بتونیم دیدمونو نسبت به زندگی تغییر بدیم.

|+| نگارنده پرنیان در پنجشنبه 1 تیر1385  |
 
 
بالا